Wat ga je doen als je de staatsloterij wint?

Wat ga je doen als je de staatsloterij wint? Het gebeurde laatst in de winkelstraat. Ik haalde nog even snel wat post-its en pennen voor m’n training van de volgende dag. Een jongen, gehuld in een oranje jack kwam op me af. Hij verkocht staatsloten. Mijn eerste gedachte was: ‘nee, niet intrappen’. En toen: ‘hmm ik vind een gokje wagen eigenlijk heel leuk. Dus ik kocht zijn aanbieding. ‘Wat ga je ermee doen,’ vroeg hij, ‘als je een grote prijs wint?’

STAATSLOT

Het gebeurde laatst in de winkelstraat. Ik haalde nog even snel wat post-its en pennen voor m’n training van de volgende dag. Een jongen, gehuld in een oranje jack kwam op me af. Hij verkocht staatsloten. Mijn eerste gedachte was: ‘nee, niet intrappen’. En toen: ‘hmm ik vind een gokje wagen eigenlijk heel leuk. Dus ik kocht zijn aanbieding. ‘Wat ga je ermee doen,’ vroeg hij, ‘als je een grote prijs wint?’

Ik keek hem aan en hoorde mezelf zonder nadenken zeggen: ‘dan zet ik de Emotieschool neer. In fysieke vorm.’

Hij werd even stil. Zijn ogen begonnen te glanzen.

‘Wat een goed idee,’ zei hij. En nadat ik er iets meer over had verteld: ‘Ik studeer psychologie. Kan ik niet voor je komen werken?’

En dat is wat er steeds gebeurt. Elke keer als ik vertel over De Emotieschool, gaan mensen áán. Er gebeurt iets. Hun hart herkent het. Alsof ze denken: ‘Ja! Waarom bestaat dit nog niet?’

Want ergens voelen we allemaal: we hebben iets belangrijks niét geleerd.

We leren lezen, schrijven, rekenen, aardrijkskunde, geschiedenis, plannen en examens halen. We leren over de buitenwereld.

Maar niemand leert je hoe je omgaat met de storm van binnen.

Wat je moet doen met je verdriet.

Hoe je je woede toelaat zonder te breken.

Hoe je je angst niet hoeft te overschreeuwen.

Hoe je jezelf niet verliest in schuld, schaamte of bevriezing.

Bij De Emotieschool zeggen we: de emoties zíjn ons schild.

Ze bedekken oude geestelijke wonden die ooit te groot waren om te verwerken. Het verdriet, de eenzaamheid, de schrik van toen.

Wat je niet kon voelen, werd ingekapseld.

En om je heen bouwde je een systeem dat je hielp overleven.

Met slimme, maar slopende reacties die je nu in de weg zitten.

Je zorgen maken of je wel genoeg likes krijgt. Continu je gelijk willen halen. Smoesjes verkopen om de confrontatie te vermijden. Je scheel kopen aan kleding. Vluchten in videogames of drugs. Een knoop in je maag hebben om wat je zojuist zei. Silent treatments uitdelen. Je telefoon niet opnemen omdat je er het zweet van in je handen krijgt. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.

Bij De Emotieschool leer je deze patronen herkennen, begrijpen waar ze vandaan komen en met compassie te bekijken. Om te zien: ‘ah, dit is mijn schild. Een niet zo’n handige vriend die mij beschermt tegen iets ouds.’

En als je dat gaat zien – echt zien – dan ontstaat er ruimte.

Ruimte om te voelen wat eronder ligt. Ruimte om je reactie om te keren.

Zodat je weer kunt ademen. Kiezen. Verbinden.

Want dit is mijn droom: dat mensen hun talenten leven en we elkaar kunnen vieren. Dat we niet langer worden geregeerd door oude reacties, maar vrij zijn om te delen wat we te geven hebben.

En dat we, als we lichter en wijzer leven, ook betere keuzes maken – voor onszelf,

voor elkaar en voor onze prachtige planeet.

Dus toen die jongen vroeg: ‘Wat zou je doen als je een grote geldprijs wint?’

zei ik niet: op wereldreis. Of een huis met zwembad.

Ik zei: ‘Dan bouw ik De Emotieschool.’

Gelukkig had ik daar de loterij niet voor nodig.

Ik was allang begonnen.

Wat ga je doen als je de staatsloterij wint?

Ik?

Ik start De Emotieschool.

En weet je… dat heb ik gedaan. Zonder winnende loten.

Gewoon omdat het tijd is.